Časopis Kodovi slovenskih kultura posvećen je duhovnoj, pre svega narodnoj kulturi slovenskih naroda. Međunarodna redakcija godišnjaka podstiče interdisciplinarni pristup u usmerenost istraživanja u oblasti folkloristike, etnolingvistike i etnosemiotike, antropologije, kao i etimologije, balkanistike i indoevropeistike.

Saradnici godišnjaka su iz raznih zemalja, a članovi redakcije iz Beograda i Moskve. Radovi su štampani na ruskom i srpskom jeziku, a rezimei koji su dostupni i na Internet sajtu časopisa na engleskom jeziku (http://ash.swarthmore.edu/slavic/SEEFA/kodovi.htm).

Časopis počev od 1996. godine izlazi jednom godišnje, a svaki broj je posvećen unapred određenoj temi - do sada su objavljene sveske o biljkama, hrani i piću, svadbi i delovima tela.

Urednik časopisa je Dejan Ajdačić.

U devetoj svesci Kodova slovenskih kultura objavljujemo šesnaest tekstova posvećenih fenomenu smrti u narodnoj kulturi Slovena. Autori, sa stanovišta etnolingvistike, etimologije, etnologije i folkloristike, predstavljaju nove priloge razumevanju smrti, slovenskih pogrebnih obreda i verovanja o vezama smrti sa onostranim bićima, bolestima, predznacima kraja života i dr.

U opsežnoj studiji Aleksandar Loma daje pregled obreda spaljivanja mrtvih u praistorijskim, istorijskim i tradicionalnim kulturama sveta, izdvajajući njihove tipove i navodi hipoteze o nastanku ovih obreda, te ukazuje na njihove veze sa solarnom mitologijom i kosmologijom vatre. U delu rada posvećenom slovenskim kulturama, autor predlaže novu interpretaciju praslovenske reči *smrt. Poredeći ukrajinske, srpske i hrvatske zapise o obrednom bdenju uz pokojnike narodne kulture, Oksana Mikitenko analizira obredne postupke u toj prilici, tekstove i igre, posebnu pažnju posvećujući pričanjima uz mrtve, uz objašnjenja njihovog žanrovskog sastava, funkcije i porekla. Galina Zaharčenko i Aleksandr Prigarin osvetljavaju sahranu i pomene kod Rusa staroveraca Pridunavlja, poredeći etnokonfesionalne osobenosti ovih obreda u običajima Bugara, Rusa i Ukrajinaca. Marija Majerčik se bavi odećom i telom u ukrajinskom pogrebnom obredu. Dušan Ratica pokazuje i komentariše predstave o smrti u tradicionalnim slovačkim običajima i obredima, predznake smrti, verovanja, propisane i zabranjene postupke uz umiranje, kao i one posle smrti. U radu o znamenjima, predosećanjima, snovima, Zuzana Profantova, predstave o smrti kod Slovaka dovodi u kontekst Jungovih tumačenja snova i predskazujućih znakova. Usredsređujući pažnju na narodnu medicinu, Tatjana Volodina ukazuje na primere dodirivanja prstiju, znoja ili zuba pokojnika u magijskim lečenjima bolesnika kod Belorusa, kao i poželjne i zabranjene postupke sa vodom od umivanja pokojnika, merenjem pokojnika i nadgrobnim krstom. O načinu i značenjima upotrebe krvi pokojnika piše Valentina Vaseva, ističući aspekte telesnog koda smrti kod bugarskih zemljoradnika i stočara. Ljubinko Radenković daje primere udaranja u različitim obredima životnog kruga – udaranje deteta, mlade i mladoženje i udaranje koji prate umiranje čoveka i njegovo odvajanje iz društvene zajednice kojoj je pripadao. U etnolingvističkom ključu, uz karte Beloruskog etnolingvističkog atlasa, Nikolaj Antropov povezuje sahranjivanja samoubica sa narodnim verovanjima Belorusa o vremenskim nepogodama, sušama i poplavama koje su njima izazvane. O južnoslavenskim folklornim koncepcijama drugotvorenja duše i puta, te preobražaja duše posle smrti piše Suzana Marjanić. Mirjam Mencej navodi primere verovanja o svetlosnim pojavama u Sloveniji i dovodi ih u vezu sa noćnim pojavama demona i u tradicijama drugih naroda. Pir nad neobičnim pokojnicima u obredu spavanja pod jasenkom (rosenom) predmet je rada Minča Georgieva koji nudi interpretaciju ovog obreda i u okviru verovanja o odnosima sveta bolesnih i sveta demona. Olga Sedakova nudi etnografski komentar stihovima Velimira Hlebnikova, dovodeći u vezu svadbenu i posmrtnu simboliku biljke zimzelen sa predstavom smrti kao svadbe. Petko Hristov posmatra socijalni položaj marginalizovanih pojedinaca (žene bez dece, grešnike koji ne mogu umreti i dr.) kao socijalno mrtve u u bugarskoj narodnoj kulturi prve polovine dvadesetog veka. Dejan Ajdačić piše o liku "Smrti sa kosom" na slovenskom internetu i ukazuje na kulturološke promene koje je ovaj, ranije zastrašujući, lik, pretrpeo u novom i savremenom mediju.

Peta sveska godišnjaka Kodovi slovenskih kultura posvećena je zemljoradnji. U radovima stručnjaka različitih specijalnosti na ruskom i srpskom jeziku osvetljava se simbolički sistem ratarskih i povrtarskih obreda, verovanja koja povezuju predstave o plodnosti zemlje sa plodnošću ljudi. U tekstovima folklorista, lingvista, arheologa i etnologa osvetljavaju se postupci kojima se započinju i završavaju zemljoradnički radovi, radnje kojima se obezbeđuje dobar rod, zaštita od nepogoda, veza sa običajima životnog ciklusa, i hrišćanskim svecima. Časopis sadrži rezimea na engleskom jeziku i izabranu bibliografiju radova o zemljoradnji u narodnoj kulturi Slovena. Na naslovnoj korici se nalazi motiv naivca Homonaja, a rezimei na engleskom jeziku su objavljeni i na Internetu.

Šesta knjiga godišnjaka “Kodovi slovenskih kultura” posvećena je bojama.

Sedma sveska godišnjaka "Kodovi slovenskih kultura" posvećena je deci u narodnoj kulturi slovenskih naroda.

Osma sveska godišnjaka "Kodovi slovenskih kultura" posvećena je pticama.

Naredna, deseta sveska godišnjaka Kodovi slovenskih kultura, biće posvećena – vatri.