Izbor i prevod sa ruskog Zorislav Paunković.
Likovna oprema Dragana Atanasović.
F 11.5 x 18.5. S 67. Broširano. Latinica.

Autor:

Lidija Jakovljevna Ginsburg (1902-1990) istaknuti je ruski istoričar i teoretičar književnosti. Počela je kao pripadnik mlađeg naraštaja formalističke škole u nauci o književnosti, učenica Ejhenbauma i Tinjanova. Tokom svog dugog veka, živ sudeonik svog vremena, doživela je: sudbinu formalističke škole u sovjetskoj nauci o književnosti, razvoj književne istorije postrevolucionarnog doba, privremeno nametnuto udaljavanje iz struke, hapšenje, lenjingradsku blokadu. Aktivna u formalističkom pokretu u njegovom herojskom dobu, sve do organizacionog gašenja (početkom tridesetih godina), u kasnijem svom delovanju ona razvija vlastite poglede i primenjuje ih na različiti istorijski materijal (Vjazemski, Ljermontov, Hercen). Mnogo se bavi pitanjem “rubne književnosti”. U poslednjem periodu svog života uživa autentičan, nepodeljen, iako nezvaničan ugled kao jedan od doajena humanističke akademske zajednice, a kao učesnik književne istorije i nezvanični i nezavisni autor – između ostalog, originalnog i dugo neobjavljenog književnog opusa – nosilac je kulturnog i književnog kontinuiteta, pre svega u očima novih generacija pisaca (Brodski, Kušner, R. Timenčik, V. Krivuljin, N. Kononov, A. Maševski i drugi).

Knjiga:

Zapisi predstavljaju književno delo bez presedana u istoriji književnosti XX veka – i po formi, i po konceptu, i po načinu nastanka (odnosno bitisanja u svojstvu dela: kako pre, tako i posle objavljivanja). Pre svega - jedinstveni su pošto su pokrili period od 60-ak godina (kakvih godina i kakvih okolnosti!). Pisani u žanru fragmenta, kao jedna od njegovih modifikacija, uklapaju se u širu, kako rusku, tako i evropsku tradiciju – fragmenata, eseja i uspomena. Tu su, pre svega, Montenj i francuski moralisti XVII i XVIII veka, a sa ruske strane – Puškin i njegovi više ili manje poznati savremenici i prethodnici, knez Vjazemski pre svih, sve do Rozanova. Kod Lidije Ginsburg nalazimo revitalizaciju fragmenta – naizgled nepretencioznog, u stvari izuzetno teškog, zahtevnog i strogog žanra – u literarnom smislu, naravno.